آربی‌کوین
راهنمای انرژی رمزارز بیش از ۲۵۰۰ کلمهزمان مطالعه: ~۱۸ دقیقه

انرژی و رمزارز (Crypto Energy) — راهنمای جامع مصرف انرژی

مصرف انرژی بیت‌کوین یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات دنیای کریپتو است: منتقدان آن را «دریای اتلاف» می‌خوانند و پشتیبانان آن را «قیمت امنیت یک شبکه‌ی مالی مستقل». در این راهنما، با مصرف انرژی بیت‌کوین، تفاوت PoW و PoS، ترکیب انرژی، انرژی‌های هدر رفته، استخراج از گاز فلر شده، نقد ESG و نکات کاربردی برای کاربران ایرانی آشنا می‌شوید.

مقدمه: بحث انرژی رمزارز

انرژی و رمزارز دو کلمه‌ای هستند که از ۲۰۱۷ به بعد پیوندی ناگسستنی پیدا کرده‌اند. مکانیزم Proof of Work که بیت‌کوین، اتریوم (تا سپتامبر ۲۰۲۲) و ده‌ها رمزارز دیگر از آن استفاده می‌کردند، بر محاسبه‌ی سنگین cryptographic استوار است. این محاسبه برای تأمین امنیت شبکه لازم است، اما هزینه‌ای دارد: برق زیاد.

از یک سو، منتقدان می‌گویند این مصرف انرژی «هدر دادن منابع کره زمین» است و در دوران بحران اقلیمی قابل توجیه نیست. از سوی دیگر، پشتیبانان استدلال می‌کنند که هر پولی انرژی مصرف می‌کند؛ سیستم بانکی جهانی سالانه حدود ۱۰۰ تراوات‌ساعت، استخراج طلا حدود ۱۳۰ تراوات‌ساعت، و حتی نظام قضایی و نظام‌های رایج هم انرژی می‌خورند. بیت‌کوین فقط این مصرف را شفاف می‌کند. به‌علاوه، انعطاف‌پذیری استخراج به آن اجازه می‌دهد از انرژی‌های هدر رفته و تجدیدپذیر استفاده کند.

در این راهنما، ابتدا به سراغ استخراج رمزارز و مکانیزم اجماع می‌رویم تا ببینیم چرا PoW انرژی می‌خواهد. سپس با ادغام اتریوم و کاهش ۹۹٫۹۵ درصدی مصرف انرژی آشنا می‌شویم، ترکیب انرژی بیت‌کوین را بررسی می‌کنیم، و در نهایت با نگاهی به قوانین رمزارز در ایران و بحث یارانه‌ی برق، تصویری واقع‌بینانه از موضوع ارائه می‌دهیم.

مصرف انرژی بیت‌کوین

بر اساس شاخص مصرف برق بیت‌کوین کمبریج (Cambridge Bitcoin Electricity Consumption Index یا CBECI)، شبکه‌ی بیت‌کوین سالانه حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ تراوات‌ساعت (TWh) برق مصرف می‌کند. این رقم با تغییر هش‌ریت، قیمت بیت‌کوین و کارایی ASICها نوسان می‌کند.

برای درک بهتر، این مقدار تقریباً معادل مصرف برق یک کشور متوسط مانند آرژانتین (حدود ۱۳۰ TWh) یا هلند (حدود ۱۲۰ TWh) است و حدود ۰٫۵٪ از کل برق جهان را تشکیل می‌دهد. این رقم بزرگ است، اما در مقایسه با مصارف صنعتی بزرگ (مانند استخراج طلا یا سیستم بانکی) به‌مراتب کوچک‌تر از آن چیزی است که رسانه‌ها گاهی اغراق می‌کنند.

نکته‌ی مهم این است که مصرف بیت‌کوین به‌طور لحظه‌ای قابل اندازه‌گیری است؛ یعنی هش‌ریت شبکه و کارایی دستگاه‌ها مشخص است و می‌توان مصرف تقریبی را محاسبه کرد. این شفافیت در هیچ سیستم مالی دیگری وجود ندارد. بانک‌ها معمولاً گزارش‌های ESG عمومی‌ای منتشر نمی‌کنند که دقیقاً بگوید چند تراوات‌ساعت صرف می‌شود.

محاسبه‌ی مقایسه‌ای مصرف انرژی

۱. بیت‌کوین: حدود ۱۲۰ تراوات‌ساعت در سال.

۲. اتریوم (پیش از Merge): حدود ۹۴ تراوات‌ساعت در سال — راهنمای ادغام اتریوم.

۳. اتریوم (بعد از Merge، PoS): حدود ۰٫۰۱ تراوات‌ساعت در سال — کاهش ۹۹٫۹۵٪.

۴. سیستم بانکی جهانی: حدود ۱۰۰ تراوات‌ساعت (شامل شعب، دیتاسنترها، ATMها).

۵. استخراج طلا: حدود ۱۳۰ تراوات‌ساعت در سال.

۶. دیتاسنترهای جهانی (Google، Amazon، Microsoft، ...): حدود ۲۰۰ تراوات‌ساعت در سال.

۷. کل برق جهان: حدود ۲۵٬۰۰۰ تراوات‌ساعت در سال — سهم بیت‌کوین حدود ۰٫۵٪.

نتیجه: مصرف بیت‌کوین در سطح یک کشور متوسط است، نه «جهان را می‌بلعد». این رقم هم در حال بهبود است (ماینرهای جدیدتر کارآمد ‌تر، ترکیب انرژی سبزتر).

انرژی Proof of Work

Proof of Work (PoW) مکانیزم اجماعی است که بیت‌کوین از آن استفاده می‌کند. در PoW، ماینرها با استفاده از سخت‌افزار تخصصی (ASIC)، میلیون‌ها حدس در ثانیه برای پیدا کردن هش بلاک بعدی تولید می‌کنند. این محاسبه به برق نیاز دارد و برق به گرما تبدیل می‌شود — سخت‌افزار استخراج ۲۴ ساعته روشن و گرم است.

چرا این «اتلاف» لازم است؟ چون هزینه‌ی محاسبه، هزینه‌ی حمله را بالا می‌برد. اگر کسی بخواهد بلاکچین بیت‌کوین را ۵۱٪ حمله کند، باید حداقل به اندازه‌ی کل شبکه‌ی ماینرها هش‌ریت داشته باشد که یعنی میلیاردها دلار سخت‌افزار و برق. این «هزینه‌ی امنیت» است که شبکه را غیرقابل هک می‌کند.

ASICها (Application-Specific Integrated Circuits) فقط یک کار می‌کنند: هش‌کردن SHA-256. کارایی آن‌ها به‌مرور زمان بالا رفته؛ نسل اول در ۲۰۱۳ حدود ۲٬۰۰۰ ژول بر تراهش (J/TH) مصرف می‌کرد، اما Antminer S21 امروزی حدود ۱۷ J/TH است. یعنی برای همان هش‌ریت، ۱۰۰ بر کمتر برق. این رشد کارایی، مصرف انرژی را در بلندمدت بهبود می‌دهد، اما چون هش‌ریت شبکه هم رشد می‌کند، مصرف کل همچنان بالا می‌ماند.

استخرهای استخراج (Mining Pools) نیز در این فرآیند نقش دارند. ماینرهای کوچک برای دریافت درآمد پایدار، قدرت محاسباتی خود را در استخرهایی مانند F2Pool، Foundry USA، AntPool تجمیع می‌کنند — راهنمای استخرهای استخراج را ببینید.

نکته‌ی کلیدی در هاوینگ بیت‌کوین این است که پاداش بلاک هر ۴ سال نصف می‌شود؛ این یعنی برای حفظ امنیت شبکه، یا قیمت بیت‌کوین باید بالا برود یا کارمزد تراکنش‌ها افزایش یابد یا کارایی ASICها بهبود یابد. در غیر این صورت، ماینرها کم‌سود می‌شوند و برخی خاموش می‌کنند که هش‌ریت و مصرف انرژی را کاهش می‌دهد.

PoW در برابر PoS: مقایسه‌ی مصرف انرژی

بزرگ‌ترین تغییر در بحث انرژی کریپتو، ادغام اتریوم (The Merge) در سپتامبر ۲۰۲۲ بود. اتریوم از PoW به PoS منتقل شد و مصرف انرژی‌اش حدود ۹۹٫۹۵٪ کاهش یافت. در PoS، به‌جای رقابت بر سر هش‌ریت، ولیدیتورها با قفل‌کردن (stake) توکن خود، حق تولید بلاک می‌گیرند. این یعنی نه ASIC، نه برق بالا، نه گرما.

ویژگیPoW (بیت‌کوین)PoS (اتریوم بعد از Merge)
مصرف انرژی سالانه~۱۲۰ TWh~۰٫۰۱ TWh (کاهش ۹۹٫۹۵٪)
سخت‌افزار مورد نیازASIC تخصصی (Antminer، WhatsMiner)یک سرور یا حتی لپ‌تاپ معمولی
مکانیزم امنیتهزینه‌ی برق و سخت‌افزار — حمله گرانقفل ETH (slashing) — حمله با از دست رفتن دارایی
غیرمتمرکزسازیبالا، اما تمرکز روی مناطق ارزان‌برقمتوسط — تمرکز روی استخرهای استیکینگ (Lido، Coinbase)
نهایی بودن (Finality)احتمالی — هر بلاک بعدی امن‌ترقطعی در حدود ۱۲ دقیقه
نقد ESGشدید — مصرف برق بالاکم — تقریباً بدون نقد انرژی

این مقایسه نشان می‌دهد که پارادایم‌های متفاوت با هزینه‌های متفاوت کار می‌کنند. PoW امنیت را به «فیزیک و برق» می‌سپارد، PoS به «اقتصاد و قفل دارایی». هیچ‌کدام ذاتاً «بهتر» نیست؛ هرکدام فلسفه‌ی متفاوتی از غیرمتمرکزسازی و امنیت دارند — راهنمای مکانیزم‌های اجماع را برای جزئیات ببینید.

بحث انرژی: منتقدان و پشتیبانان

بحث انرژی کریپتو دو قطب اصلی دارد. در ادامه، استدلال‌های هر دو طرف را به‌اختصار مرور می‌کنیم:

منتقدان می‌گویند: بیت‌کوین سالانه صد‌ها تراوات‌ساعت برق مصرف می‌کند که بخش بزرگی از آن از زغال‌سنگ و گاز تأمین می‌شود. این انتشار کاربن، در دوران بحران اقلیمی قابل توجیه نیست. علاوه بر این، کاربرد اصلی بیت‌کوین (در نظر آن‌ها) فقط سفته‌بازی است، نه یک نیاز ضروری جهانی. کمپین «Change the Code, Not the Climate» توسط Greenpeace و دیگر NGOها خواستار تبدیل بیت‌کوین به PoS شد — کاری که با فلسفه‌ی بیت‌کوین در تضاد است.

پشتیبانان می‌گویند: هر پولی انرژی مصرف می‌کند. استخراج طلا سالانه ۱۳۰ تراوات‌ساعت می‌خورد، نظام بانکی جهانی ۱۰۰ تراوات‌ساعت، و حتی تلویزیون‌های خانگی جهان چندین برابر بیت‌کوین برق مصرف می‌کنند. تفاوت در این است که بیت‌کوین این مصرف را شفاف می‌کند و به انعطاف‌پذیری منحصر‌به‌فردی دست می‌یابد که می‌تواند از انرژی‌های هدر رفته استفاده کند. به‌علاوه، حاکمیت مالی مهم است؛ پولی که دولت نمی‌تواند مسدود یا چاپ کند، ارزشی فراتر از هزینه‌ی برق دارد.

این بحث لزوماً «حق با چه کسی است» نیست؛ بلکه این پرسش است که آیا ارزش اجتماعی بیت‌کوین (حاکمیت مالی، عدم تورم، شفافیت) هزینه‌ی انرژی آن را توجیه می‌کند یا نه. پاسخ به این پرسش به فلسفه‌ی سیاسی و اقتصادی هر فرد بستگی دارد.

هشدار: نگاه انتقادی به آمارها

آمارهای منتشرشده در رسانه‌ها گاهی اغراق می‌کنند. مثلاً مقایسه‌ی «بیت‌کوین با مصرف یک کشور» اگرچه درست است، اما باید در بستر قرار گیرد: آن کشورها شامل کشورهای کوچک نیز هستند. همیشه به منبع داده (CBECI، BMC، Digiconomist) توجه کنید و فرق «مصرف برق» را با «انتشار کاربن» بدانید — کاربن به ترکیب انرژی بستگی دارد، نه فقط به حجم. برای تحلیل بنیادین رمزارزها، راهنمای تحلیل بنیادین را ببینید.

ترکیب انرژی بیت‌کوین

یکی از نقاط کلیدی در بحث انرژی، ترکیب منابع انرژی است. بیت‌کوین اگرچه برق زیادی مصرف می‌کند، اما بخش بزرگی از آن از منابع تجدیدپذیر و پایدار تأمین می‌شود. بر اساس گزارش‌های Bitcoin Mining Council و تحقیقات مستقل، حدود ۵۵ تا ۶۰ درصد از انرژی بیت‌کوین از منابع «پایدار» (آب، خورشید، باد، هسته‌ای) است. این سهم از بیشتر صنایع سنتی (فولاد، سیمان، حمل‌ونقل) بالاتر است.

دلیل این موضوع، انعطاف‌پذیری استخراج است. ماینرها می‌توانند هر جا برق ارزان‌تر و تجدیدپذیرتر باشد، مستقر شوند. این ویژگی باعث می‌شود ماینرها به‌جای رقابت با شهرها برای برق شبکه، به منابع دورافتاده بروند — جایی که برق هیچ مصرف‌کننده‌ای ندارد و در غیر این صورت هدر می‌رفت.

آب (Hydro)
حدود ۲۰ تا ۲۵٪
منابع آبی بزرگ مانند سیچوآن چین (پیش از ممنوعیت)، کانادا، نروژ و ایسلند. ارزان و تجدیدپذیر، اما فصلی است.
خورشید (Solar)
حدود ۵ تا ۱۰٪
مزارع خورشیدی در تگزاس، نیومکزیکو و استرالیا. در حال رشد سریع؛ ماینرها می‌توانند ظرفیت مازاد ظهر را جذب کنند.
باد (Wind)
حدود ۵ تا ۸٪
نیروگاه‌های بادی در غرب تگزاس و شمال اروپا. ماینرها تقاضای منعطف ایجاد می‌کنند تا ظرفیت پراکنده اقتصادی شود.
هسته‌ای و سایر
حدود ۱۰ تا ۱۵٪
نیروگاه‌های هسته‌ای در فرانسه و آمریکا، و زمین‌گرمایی در ایسلند. پایه‌ی پایدار بدون انتشار کاربن.
گاز فلر شده
حدود ۲ تا ۵٪
گاز متان چاه‌های نفت که در غیر این صورت سوزانده می‌شد. کاهش انتشار متان و درآمد برای استخراج‌کنندگان نفت.
سوخت فسیلی
حدود ۳۵ تا ۴۰٪
زغال‌سنگ و گاز طبیعی در شبکه‌های برق بخش‌هایی از جهان. بزرگ‌ترین منبع نقد ESG و بحث کاربن.

نکته‌ی جالب این است که استخراج می‌تواند ساخت نیروگاه‌های تجدیدپذیر را تشویق کند؛ چون نیروگاه‌های خورشیدی و بادی دور از شبکه، در نبود مصرف‌کننده، اقتصادی نیستند. ماینرها به‌عنوان «مشتری اول» ظاهر می‌شوند و سرمایه‌گذاری روی نیروگاه را ممکن می‌کنند. سپس، وقتی شبکه‌ی برق محلی توسعه یابد، ماینرها می‌توانند جابجا شوند و نیروگاه به شبکه متصل شود. این «تزریق سرمایه‌ی اولیه» یک مکانیزم بالقوه برای تسریع گذار انرژی است.

انرژی‌های هدر رفته (Stranded Energy)

«انرژی هدر رفته» (stranded energy) به منابع انرژی‌ای گفته می‌شود که در موقعیت دورافتاده‌ای هستند و امکان اتصال به شبکه‌ی برق ندارند. این انرژی در غیر این صورت بلااستفاده می‌ماند یا هدر می‌رود. نمونه‌ها:

• آب فصلی در سیچوآن چین: در فصل باران، سدها برق مازاد تولید می‌کردند که هیچ مصرف‌کننده‌ای نداشت. ماینرها این برق را با قیمت نزدیک به صفر می‌خریدند. این مدل قبل از ممنوعیت ۲۰۲۱ چین، چین را به بزرگ‌ترین قطب استخراج بیت‌کوین تبدیل کرد.

• گاز فلر شده در تگزاس و اوکلاهما: چاه‌های نفت معمولاً گاز متان اضافی دارند که اگر حمل نشود، سوزانده می‌شود. ماینرها این گاز را در همان محل می‌گیرند، ژنراتور می‌گذارند و استخراج می‌کنند. این کار هم درآمد می‌سازد و هم از فلر کردن باز می‌دارد.

• زمین‌گرمایی در ایسلند: ایسلند نیروگاه‌های زمین‌گرمایی فراوان دارد که برق پاک و تقریباً رایگان تولید می‌کنند. به‌دلیل دوری از اروپا، صادرات برق ممکن نیست. ماینرها این برق را به‌صورت بیت‌کوین «صادر» می‌کنند.

• آب‌های دورافتاده در کانادا و روسیه: نیروگاه‌های آبی کوچک در مناطق شمالی که شبکه‌ی برق ندارند، می‌توانند با ماینرها به یک کسب‌وکار محلی تبدیل شوند.

مزیت کلیدی این است که ماینرها «خریدار آخرین‌نفری» هستند؛ یعنی هر انرژی‌ای که هیچ مصرف‌کننده‌ی دیگری نخرد، آن‌ها می‌خرند. این ویژگی، انرژی‌های هدر رفته را به ارزش اقتصادی تبدیل می‌کند و اشغال‌کردن ماینرها را به‌جای رقابت با شهرها، به استفاده‌ی بهینه از منابع تبدیل می‌سازد.

استخراج از گاز فلر شده

یکی از کاربردهای جذاب استخراج بیت‌کوین، استفاده از گاز فلر شده است. در چاه‌های نفت، همراه با نفت، گاز متان هم استخراج می‌شود. اگر زیرساخت حمل گاز (لوله یا LNG) وجود نداشته باشد، این گاز در محل سوزانده می‌شود (flaring). فلر کردن، متان را به CO2 تبدیل می‌کند (که کمتر از متان گلخانه‌ای است) اما هم‌چنان اتلاف انرژی است.

شرکت‌هایی مانند Crusoe Energy و Great American Mining این گاز را در همان محل می‌گیرند، ژنراتور می‌گذارند و برق تولید می‌کنند. این برق به ماینرهای بیت‌کوین متصل می‌شود. نتیجه: درآمد برای شرکت نفت، کاهش انتشار متان (که ۸۰ برگر CO2 گلخانه‌ای است) و استفاده‌ی بهینه از منبع انرژی. این مدل به‌خصوص در حوضه‌ی نفتی باکن (Bakken) داکوتای شمالی و حوضه‌ی پرمیان تگزاس/نیومکزیکو رواج دارد.

برخی مطالعات نشان داده‌اند که اگر گاز به‌جای فلر، مستقیماً در ژنراتور سوخته شود و متان نسوزد، انتشار کل گاز گلخانه‌ای کاهش می‌یابد. این استدلال باعث شده است که حتی برخی نهادهای محیط‌زیستی نگاه ملایم‌تری به استخراج از گاز فلر داشته باشند. اما نقد اصلی این است که این کار می‌تواند به توجیه ادامه‌ی استخراج نفت کمک کند، که در بلندمدت با اهداف خلأ کاربن سازگار نیست.

نکته‌ی کاربردی: استخراج از گاز فلر و کاهش انتشار

فلر کردن معمول، متان را به CO2 تبدیل می‌کند. اما اگر متان قبل از فلر شدن نسوزد، اثر گلخانه‌ای‌اش ۸۰ برگر CO2 در ۲۰ سال است. وقتی ماینرها گاز را در ژنراتور می‌سوزانند، هم برق تولید می‌شود (که جایگزین برق شبکه می‌شود) و هم اگر عملکرد بهینه باشد، انتشار متان ناچیز است. در نتیجه، انتشار کل گاز گلخانه‌ای در مقایسه با فلر کردن معمول کاهش می‌یابد. این یک راهکار «بهترینِ بدترین‌ها» است.

آربیتراژ انرژی

استخراج رمزارز به‌نوعی «آربیتراژ انرژی» است. ماینرها به‌دنبال ارزان‌ترین برق جهان هستند و در هر جایی که برق ارزان‌تر باشد، مستقر می‌شوند. این ویژگی، ماینرها را به سیگنال بازار برای انرژی‌های مازاد تبدیل می‌کند. در ادامه، چند نمونه از مناطق شناخته‌شده را مرور می‌کنیم:

سیچوآن، چین (پیش از ممنوعیت ۲۰۲۱)
منبع انرژی: آب فصلی

در فصل باران، برق آبی مازاد بسیار ارزان یا رایگان بود. ماینرها در فصل مرطوب به سیچوآن مهاجرت می‌کردند و در فصل خشک به مناطق زغال‌سنگی شامل‌داخل چین. پس از ممنوعیت ۲۰۲۱، بسیاری به قزاقستان، تگزاس و کانادا منتقل شدند.

تگزاس، آمریکا
منبع انرژی: باد و خورشید + بازار آزاد

بازار برق تگزاس آزاد است (ERCOT) و قیمت‌ها در ساعت‌های کم‌بار بسیار منفی یا نزدیک به صفر می‌شوند. ماینرها با قراردادهای تقاضا-پاسخ، انرژی مازاد را ارزان می‌خرند و در پیک، شبکه را تغذیه می‌کنند.

ایسلند
منبع انرژی: زمین‌گرمایی و آب

برق ۱۰۰٪ تجدیدپذیر و تقریباً رایگان. آب‌وهوای سرد برای خنک‌کردن ASICها ایده‌آل. اما ظرفیت محدود و دوردست از بازارهای بزرگ.

ایران
منبع انرژی: برق یارانه‌ای

قیمت برق برای مصرف‌کننده‌ها حدود ۱ تا ۲ سنت برای هر کیلووات‌ساعت — از ارزان‌ترین‌های جهان. این مزیت استخراج را بسیار سودآور می‌کند، اما استخراج غیرقانونی شبکه را در پیک تابستان دچار قطعی می‌کند و دولت با مچ‌گیری و مصادره‌ی تجهیزات برخورد می‌کند.

پاراگوئه
منبع انرژی: آب (سد Itaipu)

برق مازاد بسیار ارزان از سد بزرگ Itaipu. مهاجرت ماینرها از چین به پاراگوئه پس از ۲۰۲۱. قانون‌گذاری در حال تکامل است.

بوتسوانا و آفریقای جنوبی
منبع انرژی: خورشید و زغال‌سنگ

نور خورشید فراوان و هزینه‌ی پایین نیروی کار. ترکیب رو به رشد از خورشید و زغال‌سنگ برای استخراج.

این رفتار ماینرها، یک ویژگی منحصر‌به‌فرد است: هیچ صنعت دیگری نمی‌تواند با این سرعت جابجا شود. یک کارخانه‌ی فولاد را نمی‌توان در یک هفته از چین به تگزاس منتقل کرد، اما یک ماینرفارم قابل جابجایی است. این انعطاف‌پذیری، ماینرها را به «تنظیم‌کننده‌ی بازار برق» تبدیل می‌کند.

نقد ESG و کاربن فوت‌پرینت

نقد ESG بیت‌کوین چند شاخه دارد. اول، شاخص CBECI کمبریج که تخمین‌های دقیق مصرف برق را ارائه می‌دهد. این شاخص نشان می‌دهد بیت‌کوین چقدر برق می‌خورد، اما نمی‌گوید کاربن فوت‌پرینت چقدر است (به ترکیب انرژی بستگی دارد).

دوم، شاخص Digiconomist (Bitcoin Energy Consumption Index) که تخمین‌های بالاتری ارائه می‌دهد و معمولاً نقدی‌تر است. این شاخص تخمین می‌زند هر تراکنش بیت‌کوین معادل یک میلیون VISA از نظر کاربن است — اما این مقایسه گمراه‌کننده است، چون بیت‌کوین تراکنش ندارد، بلکه بلاک دارد و هر بلاک می‌تواند هزاران تراکنش لایه‌ی ۲ (Lightning، RGB) را پشتیبانی کند.

سوم، کمپین «Change the Code, Not the Climate» که توسط Greenpeace و دیگر NGOها با بودجه‌ای از Ripple (رقیب بیت‌کوین) راه‌اندازی شد. این کمپین خواستار تبدیل بیت‌کوین به PoS شد. اما این تقاضا با فلسفه‌ی بیت‌کوین در تضاد است؛ بیت‌کوین به‌دلیل PoW است که حاکمیت مالی دارد، و تغییر آن نیازمند اجماع جامعه‌ای است که با تغییر مخالف است.

چهارم، بحث کیفیت اعتبار کاربن. برخی ماینرها اعتبار کاربن می‌خرند تا «کاربن‌خنثی» شوند، اما منتقدان می‌گویند این اعتبارات گاهی کیفیت پایینی دارند و واقعاً انتشار را جبران نمی‌کنند. این بحث به موضوع اعتبار کربن توکنایز مرتبط است.

بیت‌کوین به‌عنوان خریدار آخرین‌نفری انرژی

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های استخراج، توانایی خاموش و روشن شدن فوری است. برخلاف یک کارخانه‌ی فولاد که نمی‌تواند در ۵ دقیقه خاموش شود، یک ماینرفارم می‌تواند. این ویژگی، ماینرها را به «مشتری Demand Response» ایده‌آل برای شبکه‌های برق تبدیل می‌کند.

در تگزاس، ERCOT (اپراتور شبکه‌ی برق) با ماینرها قرارداد دارد. در ساعت‌های پیک، وقتی شبکه فشار دارد، ماینرها برق را قطع می‌کنند و به شبکه برمی‌گردانند. در طوفان زمستانی ۲۰۲۱ تگزاس که باعث قطعی گسترده شد، ماینرها حدود ۱٫۵ گیگاوات برق را در عرض چند دقیقه به شبکه برگرداندند — معادل برق یک شهر متوسط. این همکاری به ثبات شبکه کمک کرد.

این مدل، استخراج را از «بار شبکه» به «تنظیم‌کننده‌ی شبکه» تبدیل می‌کند. ماینرها در ساعات کم‌بار برق را می‌خرند (که در غیر این صورت نیروگاه‌ها باید تولید را کاهش می‌دادند) و در ساعات پیک، مصرف را قطع می‌کنند. این الگو می‌تواند به شبکه‌های با سهم بالای تجدیدپذیر (که تولیدشان متغیر است) کمک کند تا تعادل را حفظ کنند.

نکته‌ی کاربردی: Demand Response

مفهوم Demand Response به این معناست که مصرف‌کننده‌ها می‌توانند در ساعات پیک، مصرف خود را کاهش دهند و در ازای آن پاداش بگیرند. ماینرها به‌دلیل انعطاف‌پذیری بالا، بهترین مصداق این مفهوم هستند. در تگزاس، در یک ساعت پیک، یک ماینرفارم می‌تواند ۱۰۰ مگاوات برق را در عرض چند دقیقه قطع کند و پاداش قابل توجهی بگیرد. این پاداش گاهی از درآمد استخراج بیشتر است.

بیت‌کوین سبز و کاربن‌خنثی

در پاسخ به نقد ESG، بسیاری از شرکت‌های استخراج به سمت «بیت‌کوین سبز» حرکت کرده‌اند. نمونه‌ها:

• Marathon Digital: یکی از بزرگ‌ترین ماینرهای آمریکایی، تلاش می‌کند صد درصد استخراج خود را از منابع تجدیدپذیر انجام دهد.

• Riot Platforms: در تگزاس، با نیروگاه بادی و خورشیدی قرارداد دارد و گزارش‌های ESG منتشر می‌کند.

• Block (شرکت Square سابق): پروژه‌ی Bitcoin Clean Energy Initiative را راه‌اندازی کرده و گزارش‌هایی درباره‌ی نقش بیت‌کوین در گذار انرژی منتشر می‌کند.

• Strive Battery Metals و سایرین: سرمایه‌گذاری روی استخراج با ژوترومالم و متان‌کپچر.

علاوه بر این، برخی شرکت‌ها با خرید اعتبار کاربن، بیت‌کوین‌های تولیدی خود را «کاربن‌خنثی» می‌کنند. این کار به‌خصوص برای شرکت‌هایی که بیت‌کوین در ترازنامه دارند (مثل MicroStrategy، Tesla در دوره‌ی کوتاهی) مهم است تا ESG پرتفوی خود را حفظ کنند.

گزارش‌های ESG که توسط این شرکت‌ها منتشر می‌شود، معمولاً شامل مصرف برق، سهم تجدیدپذیر، کاربن فوت‌پرینت و طرح‌های آینده است. این شفافیت به سرمایه‌گذاران کمک می‌کند تا انتخاب آگاهانه داشته باشند.

مقایسه با مالی سنتی

برای دیدن واقع‌بینانه‌ی موضوع، مقایسه با نظام مالی سنتی لازم است. چند داده‌ی کلیدی:

• سیستم بانکی جهانی: حدود ۱۰۰ تراوات‌ساعت در سال (شامل شعب، دیتاسنترها، ATMها، امنیت پول نقد، حمل‌ونقل).

• استخراج طلا: حدود ۱۳۰ تراوات‌ساعت در سال (شامل حفاری، فرآوری، پالایش، حمل‌ونقل، امنیت).

• دیتاسنترهای ابری: حدود ۲۰۰ تراوات‌ساعت در سال (Google، Amazon، Microsoft، Meta و...).

• صنعت نظامی جهانی: تخمین زده می‌شود چندصد تراوات‌ساعت در سال صرف می‌شود (بدون احتساب جنگ‌ها).

بیت‌کوین با حدود ۱۲۰ تراوات‌ساعت، در این جمع قرار می‌گیرد — نه بزرگ‌ترین، نه کوچک‌ترین. تفاوت کلیدی این است که بیت‌کوین این مصرف را شفاف می‌کند و به‌دلیل انعطاف‌پذیری، می‌تواند با انرژی‌های هدر رفته و تجدیدپذیر کار کند. سیستم بانکی این شفافیت را ندارد و مصرف آن در سراسر جهان پراکنده است.

برای مقایسه‌ی فلسفی بیت‌کوین با طلا، راهنمای مقایسه‌ی کریپتو و طلا و برای مقایسه‌ی بیت‌کوین با اتریوم، راهنمای بیت‌کوین در برابر اتریوم را ببینید.

بافت ایرانی: استخراج و یارانه‌ی برق

ایران یکی از مناطق جالب برای بحث انرژی کریپتو است. به‌دلیل یارانه‌ی برق، قیمت برق برای مصرف‌کننده‌ها حدود ۱ تا ۲ سنت برای هر کیلووات‌ساعت است — از ارزان‌ترین‌های جهان. این مزیت، استخراج بیت‌کوین را به‌شدت سودآور می‌کند. اما همین مزیت، چالش ایجاد کرده است:

• فشار بر شبکه‌ی برق: در پیک تابستان (وقتی کولرها روشن است)، شبکه‌ی برق ایران دچار کمبود می‌شود. استخراج غیرقانونی، این فشار را تشدید می‌کند و قطعی برق را به همراه دارد.

• استخراج غیرقانونی: دولت از سال ۱۳۹۸ استخراج خانگی را ممنوع کرده و فقط استخراج با مجوز در مناطق خاص مجاز است. اما بسیاری از افراد، ASIC را در خانه، مساجد، کارخانه‌ها و حتی مزارع گاوداری راه‌اندازی می‌کنند. برخورد دولت شامل قطع برق، مصادره‌ی تجهیزات و جریمه است.

• استخراج قانونی: ماینرهای دارای مجوز، باید برق را با قیمت صادراتی (نه یارانه‌ای) بخرند و عوارض بدهند. این کار سودآوری را کاهش می‌دهد اما قانونی است. برخی شرکت‌ها در مناطق ویژه‌ی استخراج (مثل کرمان و یزد) فعال‌اند.

• بحث یارانه‌ی برق: منتقدان می‌گویند یارانه‌ی برق در واقع یارانه‌ی پنهان برای استخراج است؛ یعنی مردم با پول خودشان برق ماینرها را یارانه می‌دهند. این بحث، یکی از دلایل برخورد دولت با استخراج غیرقانونی است.

• فرصت‌ها: با این حال، ایران می‌تواند با قانون‌گذاری هوشمند، از استخراج برای استفاده‌ی بهینه از انرژی‌های هدر رفته (مانند گاز فلر شده در خوزستان، یا برق مازاد سدها در بهار) بهره ببرد. این کار می‌تواند هم درآمد ارزی ایجاد کند و هم اتلاف انرژی را کاهش دهد.

هشدار: استخراج خانگی در ایران

استخراج خانگی و بدون مجوز در ایران ممنوع است و با قطع برق، مصادره‌ی دستگاه و جریمه همراه است. دولت سیستم تشخیصی دارد که مصرف غیرعادی برق را شناسایی می‌کند. حتی اگر در خانه استخراج کنید، احتمال شناسایی بالا است. اگر می‌خواهید وارد استخراج شوید، باید با مجوز رسمی و در مناطق مجاز این کار را بکنید — برای جزئیات، راهنمای قوانین رمزارز در ایران و راهنمای استخراج را ببینید.

آینده‌ی انرژی رمزارز

آینده‌ی انرژی کریپتو در چند جهت در حال تکامل است:

۱. افزایش سهم تجدیدپذیر: با فشار ESG، ماینرها به‌سوی برق سبزتر حرکت می‌کنند. این روند با کاهش قیمت نیروگاه‌های خورشیدی و بادی تشدید می‌شود.

۲. کارایی بهتر ASICها: هر نسل ASIC، انرژی کمتری برای همان هش‌ریت مصرف می‌کند. این بهبود در بلندمدت، مصرف انرژی شبکه را پایدار نگه می‌دارد حتی با افزایش هش‌ریت.

۳. رشد متان‌کپچر: استخراج از گاز فلر شده و متان از مزارع گاوداری، در حال رشد است. این کار هم درآمد می‌سازد و هم انتشار متان را کاهش می‌دهد.

۴. رشد PoS: با موفقیت ادغام اتریوم، شبکه‌های جدید بیشتر به‌سوی PoS می‌روند. اتریوم ۲٫۰، Cardano، Solana، Avalanche — همه PoS. این یعنی سهم PoW از کل مارکت در حال کاهش است.

۵. قانون‌گذاری: کشورها در حال تدوین قوانین ESG برای کریپتو هستند. اتحادیه‌ی اروپا با MiCA، آمریکا با طرح‌های مختلف، و چین با ممنوعیت کامل، رویکرد متفاوتی دارند. این قانون‌گذاری می‌تواند ماینرها را به سمت مناطق پاک‌تر سوق دهد.

۶. یکپارچه‌سازی با شبکه‌ی برق: ماینرها به‌عنوان «باتری مجازی» برای شبکه‌های برق با سهم بالای تجدیدپذیر شناخته می‌شوند. این یکپارچه‌سازی، استخراج را به بخشی از راه‌حل گذار انرژی تبدیل می‌کند.

در مجموع، آینده‌ی انرژی کریپتو روشن‌تر از گذشته به نظر می‌رسد — نه به‌دلیل کاهش مصرف، بلکه به‌دلیل بهبود ترکیب انرژی و یکپارچه‌سازی با سیستم‌های برق.

سوالات متداول

بیت‌کوین چقدر برق مصرف می‌کند؟▾

بر اساس شاخص مصرف برق بیت‌کوین کمبریج (CBECI)، شبکه‌ی بیت‌کوین سالانه حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ تراوات‌ساعت (TWh) برق مصرف می‌کند. این رقم تقریباً معادل مصرف برق یک کشور متوسط مانند آرژانتین یا هلند و حدود ۰٫۵٪ از کل برق جهان است. این عدد با تغییر هش‌ریت شبکه و قیمت بیت‌کوین نوسان می‌کند.

ادغام اتریوم (The Merge) چه تأثیری روی مصرف انرژی داشت؟▾

ادغام اتریوم در سپتامبر ۲۰۲۲ شبکه را از Proof of Work به Proof of Stake منتقل کرد. این تغییر باعث شد مصرف انرژی اتریوم حدود ۹۹٫۹۵٪ کاهش یابد؛ یعنی از حدود ۹۴ تراوات‌ساعت در سال به چند ده مگاوات‌ساعت. در PoS، ولیدیتورها به‌جای محاسبه‌ی سنگین، با قفل‌کردن ETH خود تراکنش‌ها را تأیید می‌کنند و نیاز به ASIC و برق بالا از بین می‌رود.

آیا استخراج بیت‌کوین از انرژی‌های تجدیدپذیر استفاده می‌کند؟▾

بله، بر اساس گزارش‌های مجلس بیت‌کوین (Bitcoin Mining Council) و دیگر نهادها، حدود ۵۵ تا ۶۰ درصد از انرژی استخراج بیت‌کوین از منابع پایدار و تجدیدپذیر (آب، خورشید، باد، هسته‌ای) تأمین می‌شود. این سهم از بیشتر صنایع سنتی بالاتر است. استخراج بیت‌کوین به‌دلیل انعطاف‌پذیری، می‌تواند انرژی‌های دورافتاده و هدر رفته را به‌صورت اقتصادی به‌کار گیرد.

استخراج بیت‌کوین از گاز فلر شده چیست؟▾

در چاه‌های نفت، گاز متان اضافی معمولاً سوزانده می‌شود (flaring) که تولید CO2 و هدر می‌کند. شرکت‌هایی مثل Crusoe Energy و Great American Mining این گاز را گرفته، برای تولید برقِ ماینرهای بیت‌کوین استفاده می‌کنند. این کار از سوزاندن باز گاز جلوگیری می‌کند، متان را قبل از تبدیل به CO2 اکسید می‌کند و در نتیجه انتشار گاز گلخانه‌ای را در مقایسه با فلر کردن کاهش می‌دهد.

آیا استخراج بیت‌کوین در ایران قانونی است؟▾

استخراج رمزارز در ایران فقط با مجوز رسمی و در مناطق مشخص مجاز است. استخراج خانگی و بدون مجوز از سال ۱۳۹۸ ممنوع شده و برخورد می‌شود. دلیل اصلی، فشار بر شبکه‌ی برق و یارانه‌ی پنهان است؛ برق ایران با حدود ۱ تا ۲ سنت برای هر کیلووات‌ساعت بسیار ارزان است و استخراج غیرقانونی سود بالایی می‌سازد اما شبکه را در پیک تابستان دچار مشکل می‌کند. برای جزئیات، راهنمای قوانین رمزارز در ایران را ببینید.

جمع‌بندی

انرژی و رمزارز موضوعی چندبُعدی است. بیت‌کوین سالانه حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ تراوات‌ساعت برق مصرف می‌کند — در سطح یک کشور متوسط. این مصرف برای تأمین امنیت شبکه‌ی PoW ضروری است. اما با ادغام اتریوم و گذار به PoS، نشان داده شد که می‌توان همین کار را با ۹۹٫۹۵٪ کمتر انرژی انجام داد — البته با فداکردن برخی ویژگی‌های فلسفی PoW.

ترکیب انرژی بیت‌کوین در حال سبزتر شدن است؛ حدود ۵۵ تا ۶۰ درصد از منابع پایدار تأمین می‌شود و انعطاف‌پذیری ماینرها به آن‌ها اجازه می‌دهد از انرژی‌های هدر رفته (آب فصلی، گاز فلر شده، زمین‌گرمایی) استفاده کنند. این ویژگی، استخراج را از «بار شبکه» به «تنظیم‌کننده‌ی بازار برق» تبدیل می‌کند.

برای کاربران ایرانی، استخراج به‌دلیل یارانه‌ی برق بسیار سودآور است، اما استخراج خانگی غیرقانونی است. اگر می‌خواهید وارد این حوزه شوید، باید با مجوز رسمی و در مناطق مجاز کار کنید. برای ادامه‌ی مسیر، راهنمای استخراج، راهنمای مکانیزم‌های اجماع، راهنمای اعتبار کربن، راهنمای مالی احیاگر و دایره‌المعارف را ببینید. برای شروع سرمایه‌گذاری نیز راهنمای سرمایه‌گذاری را مطالعه کنید. همچنین برای فهم بهتر بلاکچین و راهنمای شروع کار و راهنمای قانون‌گذاری رمزارز را مطالعه کنید.