آربی‌کوین
راهنمای مکانیزم‌های اجماع بیش از ۲۰۰۰ کلمهزمان مطالعه: ~۱۸ دقیقه

مکانیزم‌های اجماع (Consensus) در بلاکچین چیست؟ راهنمای جامع

مکانیزم‌های اجماع قلب تپنده‌ی هر بلاکچین‌اند — روشی که هزاران نود غیرمتمرکز برای توافق روی وضعیت شبکه از آن استفاده می‌کنند. بدون اجماع، بلاکچین از کار می‌افتد. در این راهنما با مسئله‌ی ژنرال‌های بیزانس، PoW، PoS، DPoS، PoH، PoA، ادغام اتریوم، نهایی بودن و بحث محیط‌زیستی آشنا می‌شوید.

مقدمه: اجماع چیست؟

تصور کنید ده نفر در اتاقی نشسته‌اند و باید روی یک تصمیم توافق کنند. اگر یک رئیس وجود داشته باشد، کار ساده است. اما اگر کسی رئیس نباشد؟ چگونه می‌توان توافق کرد؟ این دقیقاً مسئله‌ای است که بلاکچین با آن روبروست — هزاران نود در سراسر جهان، بدون رئیس مرکزی، باید روی اینکه کدام تراکنش‌ها معتبرند و به چه ترتیبی ثبت می‌شوند، توافق کنند.

مکانیزم اجماع (Consensus Mechanism): الگوریتمی است که نودها برای رسیدن به این توافق از آن استفاده می‌کنند. مکانیزم‌های مختلف مزایا و معایب مختلفی دارند — برخی امن‌تر، برخی سریع‌تر، برخی کم‌مصرف‌تر. انتخاب مکانیزم اجماع، تعیین‌کننده‌ی ماهیت یک بلاکچین است.

برای درک بهتر، ابتدا باید با مفهوم بلاکچین آشنا باشید — راهنمای بلاکچین. در ادامه، با مهم‌ترین مکانیزم‌های اجماع آشنا می‌شوید.

مسئله‌ی ژنرال‌های بیزانس

ریشه‌ی مکانیزم‌های اجماع به مسئله‌ی کلاسیک «ژنرال‌های بیزانس» (Byzantine Generals Problem) برمی‌گردد. این مسئله در ۱۹۸۲ توسط لسلی لمپورت و همکارانش مطرح شد.

سناریو: چند ژنرال بیزانس ارتش دشمن را محاصره کرده‌اند. آن‌ها باید روی حمله یا عقب‌نشینی توافق کنند — اگر هم‌زمان حمله کنند، پیروز می‌شوند؛ وگرنه شکست می‌خورند. آن‌ها فقط با پیام‌آور با هم ارتباط دارند. اما برخی ژنرال‌ها ممکن است خائن باشند و پیام نادرست بفرستند (مثلاً به یکی بگویند حمله و به دیگری عقب‌نشینی).

سوال کلیدی: چند ژنرال وفادار باید باشند تا بتوانند در حضور خائن‌ها به توافق برسند؟ پاسخ: حداقل دو سوم (یعنی اگر ۳ ژنرال باشند و ۱ خائن، توافق ممکن است؛ اگر ۳ ژنرال و ۲ خائن، غیرممکن).

کاربرد در بلاکچین: در بلاکچین، نودها مثل ژنرال‌ها و تراکنش‌ها مثل پیام‌ها هستند. برخی نودها ممکن است مخرب باشند (هکرها، ماینرهای بدخواه، نودهای خراب). مکانیزم اجماع باید تضمین کند که شبکه حتی در حضور این نودهای مخرب، به توافق برسد. این ویژگی «تحمل خطای بیزانس» (Byzantine Fault Tolerance یا BFT) نامیده می‌شود.

نکته‌ی کاربردی: چرا BFT مهم است؟

یک بلاکچین با BFT قوی، می‌تواند حتی اگر یک سوم نودها مخرب باشند، به‌درستی کار کند. بیت‌کوین (با PoW) و کازماس (با Tendermint) هر دو BFT هستند، اما با روش‌های مختلف. این ویژگی است که باعث می‌شود بلاکچین در برابر حملات مقاوم باشد.

اثبات کار (Proof of Work — PoW)

اثبات کار (PoW) قدیمی‌ترین و معتبرترین مکانیزم اجماع است. این مفهوم در ۱۹۹۳ برای جلوگیری از اسپم ایمیل مطرح شد و ساتوشی ناکاموتو در ۲۰۰۸ آن را برای بیت‌کوین استفاده کرد. شبکه‌های PoW بزرگ عبارت‌اند از: بیت‌کوین، لایت‌کوین، دوج‌کوین، مونرو، بیت‌کوین کش — راهنمای ماینینگ.

نحوه‌ی کار: ماینرها برای ایجاد بلوک جدید، باید معمای ریاضی سختی را حل کنند: یافتن عددی (Nonce) که وقتی با داده‌های بلوک ترکیب و از طریق تابع هش SHA-256 عبور داده می‌شود، خروجی با تعداد مشخصی صفر شروع شود. این کار اساساً آزمون و خطا است — ماینرها میلیون‌ها بار در ثانیه Nonce‌های مختلف را امتحان می‌کنند.

اولین ماینر برنده: اولین ماینری که حل کند، بلوک را به شبکه پخش می‌کند. سایر نودها آن را تأیید می‌کنند و ماینر پاداش بلوک (در بیت‌کوین ۳٫۱۲۵ BTC در ۲۰۲۴ پس از هاوینگ) دریافت می‌کند — راهنمای هاوینگ بیت‌کوین.

امنیت: امنیت PoW به این واقعیت متکی است که تغییر بلوک‌های گذشته نیازمند بازنویسی کار محاسباتی است. برای هک بیت‌کوین، مهاجم باید بیش از ۵۱٪ قدرت محاسباتی شبکه را کنترل کند (حمله‌ی ۵۱٪). در شبکه‌ی بیت‌کوین این روزها عملاً غیرممکن است (نیاز به صدها میلیارد دلار سخت‌افزار).

معایب: مصرف انرژی عظیم (بیت‌کوین حدود ۱۵۰ تراوات‌ساعت در سال — معادل مصرف کشوری مثل لهستان)، تمرکز ماینینگ (چین سهم بزرگی داشت، اکنون آمریکا و قزاقستان)، سرعت پایین (۷ تراکنش در ثانیه برای بیت‌کوین)، و نهایی بودن احتمالی (نه قطعی).

حمله‌ی ۵۱٪ چیست؟

اگر یک نهاد بیش از ۵۱٪ قدرت محاسباتی شبکه‌ی PoW را کنترل کند، می‌تواند تراکنش‌های خود را برگرداند (دو بار خرج کند)، تراکنش‌های دیگران را مسدود کند، یا زنجیره‌ی جعلی ایجاد کند. برای بیت‌کوین و اتریوم (سابقاً) عملاً غیرممکن است، اما برای کوین‌های کوچک‌تر (ETC، Bitcoin Gold، Vertcoin) چندین بار رخ داده است.

اثبات سهام (Proof of Stake — PoS)

اثبات سهام (PoS) جایگزین مدرن PoW است. در PoS، به‌جای قدرت محاسباتی، «سهام» (توکن قفل‌شده) تعیین می‌کند چه کسی بلوک جدید را ایجاد می‌کند. این مفهوم در ۲۰۱۲ در Peercoin معرفی شد و اکنون در اتریوم، کاردانو، آوالانچ، پولکادات و... استفاده می‌شود — راهنمای استیکینگ.

نحوه‌ی کار: ولیدیتورها مقداری توکن (مثلاً ۳۲ ETH در اتریوم) را به‌عنوان سهام قفل می‌کنند. شبکه به‌صورت تصادفی (با وزن بر اساس سهام) یک ولیدیتور را برای ایجاد بلوک بعدی انتخاب می‌کند. ولیدیتور اگر درست رفتار کند، پاداش می‌گیرد؛ اگر تخلف کند، سهامش «بریده» (Slashing) می‌شود.

Slashing (برش): مهم‌ترین مکانیزم امنیتی PoS. اگر ولیدیتور مخرب باشد (مثلاً دو بلوک متناقض امضا کند یا خاموش شود)، شبکه بخشی از سهامش را مصادره می‌کند. در اتریوم، تخلف جدی می‌تواند تا ۱ ETH جریمه داشته باشد.

مزایا: مصرف انرژی ۹۹٫۹۵٪ کمتر، عدم نیاز به سخت‌افزار گران، نهایی بودن قطعی (در اتریوم پس از ۲ epoch یا ~۱۳ دقیقه)، امکان مشارکت با هر مقدار (از طریق استخرهای استیکینگ مثل Lido).

معایب: گرایش به تمرکز (ولیدیتورهای بزرگ مثل Lido، Coinbase، Binance سهم بزرگی دارند)، ریسک «nothing at stake» (در صورت فورک، ولیدیتورها می‌توانند روی هر دو زنجیره رأی دهند)، و پیچیدگی بالاتر.

برای استیکینگ نقدشونده و استخرهای استیکینگ، راهنمای استیکینگ نقدشونده را ببینید.

اثبات سهام نمایندگی‌شده (DPoS)

اثبات سهام نمایندگی‌شده (DPoS) نسخه‌ی دموکراتیک‌تر PoS است. در DPoS، دارندگان توکن به‌جای اینکه مستقیماً ولیدیتور باشند، به «نمایندگان» (Witnesses یا Block Producers) رأی می‌دهند. این نمایندگان بلوک‌ها را ایجاد می‌کنند.

نمونه‌ها: ایاس (EOS)، ترون (TRX)، استیم (STEEM)، بیت‌شیر (BTS). در ترون، ۲۷ «سوپر ریپرزنت» بلوک‌ها را تولید می‌کنند. در EOS هم ۲۱ بلوک‌پرودوسر اصلی وجود دارد.

مزایا: سرعت بسیار بالا (هزاران تراکنش در ثانیه)، کارمزد پایین، نهایی بودن سریع.

معایب: تمرکز بیشتر (فقط ۲۱–۲۷ نماینده)، خطر تبانی بین نمایندگان، و حاکمیت اغلب اوقات در دست صاحبان توکن بزرگ.

اثبات تاریخ (Proof of History — PoH)

اثبات تاریخ (PoH) نوآوری منحصربه‌فرد سولانا (SOL) است که توسط آناتولی یاکوونکو در ۲۰۱۷ طراحی شد. PoW و PoS به‌تنهایی مکانیزم اجماع نیستند — PoH یک مکانیزم زمان‌سنجی است که به PoS کمک می‌کند.

مشکل: در شبکه‌های توزیع‌شده، نودها ساعت‌های متفاوتی دارند و توافق روی زمان سخت است. معمولاً نودها باید پیام‌های زیادی رد و بدل کنند تا روی ترتیب تراکنش‌ها توافق کنند. این امر سرعت را محدود می‌کند.

راه‌حل PoH: سولانا از تابع تأخیر قابل تأیید (VDF) استفاده می‌کند — یک هش زنجیره‌ای که هر خروجی به‌صورت رمزنگارانه به ورودی و زمان تولیدش وصل است. این کار یک «ساعت رمزنگاری» ایجاد می‌کند که همه‌ی نودها می‌توانند آن را تأیید کنند. نتیجه: سولانا می‌تواند تا ۶۵٬۰۰۰ تراکنش در ثانیه پردازش کند.

ترکیب با PoS: سولانا در واقع PoH + PoS را استفاده می‌کند. PoH زمان را ثبت می‌کند و PoS ولیدیتورها را انتخاب می‌کند. این ترکیب منحصربه‌فرد، سولانا را به سریع‌ترین بلاکچین L1 تبدیل کرده است.

اثبات اعتبار (Proof of Authority — PoA)

اثبات اعتبار (PoA) مکانیزمی است که در آن، ولیدیتورها نه بر اساس سهام، بلکه بر اساس هویت و اعتبارشان انتخاب می‌شوند. این مکانیزم برای شبکه‌های متمرکزتر (مثل sidechainها و شبکه‌های سازمانی) مناسب است.

نمونه‌ها: بایننس اسمارت چین (BSC) از PoSA (ترکیب PoA و PoS) با ۲۱ ولیدیتور استفاده می‌کند. Gnosis Chain (سابقاً xDai) از POA استفاده می‌کند. شبکه‌های تست اتریوم (Sepolia، Goerli) هم PoA دارند.

مزایا: سرعت بالا، کارمزد پایین، نهایی بودن سریع، عدم نیاز به توکن برای امنیت.

معایب: تمرکز بالا (ولیدیتورها توسط یک نهاد مرکزی انتخاب می‌شوند)، نقض فلسفه‌ی غیرمتمرکزبودن، و ریسک نقاط شکست متمرکز.

سایر مکانیزم‌های اجماع

علاوه بر پنج مکانیزم اصلی، موارد دیگری هم وجود دارند:

۱. اثبات ظرفیت (Proof of Capacity — PoC/PoSpace): ماینرها به‌جای قدرت محاسباتی، از فضای ذخیره‌سازی هارد دیسک استفاده می‌کنند. نمونه: چیا (XCH). سازگارتر با محیط‌زیست از PoW، اما مصرف برق هنوز قابل توجه است.

۲. Pure PoS (آلگورند): نسخه‌ی تصادفی‌تر PoS که توسط سیلویو میکالی طراحی شده. در هر دور، یک کمیته‌ی تصادفی ولیدیتورها به‌صورت مخفیانه انتخاب می‌شود. نهایی بودن قطعی فوری.

۳. Ouroboros (کاردانو): اولین PoS آکادمیک با اثبات ریاضی امنیت. بر اساس تحقیقات داوری‌شده (Peer-reviewed) طراحی شده و در کاردانو (ADA) استفاده می‌شود.

۴. Tendermint (کازماس): مکانیزم BFT خالص که نهایی بودن قطعی فوری دارد. در شبکه‌ی کازماس و بسیاری از AppChainها استفاده می‌شود. دو مرحله دارد: Pre-vote و Pre-commit.

۵. Avalanche Consensus: مکانیزم نوآورانه که با نمونه‌برداری تصادفی مکرر کار می‌کند. سرعت بالا و نهایی بودن زیر ثانیه. در شبکه‌ی آوالانچ استفاده می‌شود.

۶. Nakamoto Consensus: این نامی است که به مدل اجماع بیت‌کوین (PoW + longest chain rule) داده می‌شود. ساتوشی ناکاموتو اولین کسی بود که اجماع غیرمتمرکز را عملی کرد.

جدول مقایسه‌ی مکانیزم‌های اجماع

در جدول زیر، مهم‌ترین مکانیزم‌ها از نظر انرژی، امنیت، تمرکز، سرعت و نهایی بودن مقایسه شده‌اند:

PoW
Proof of Work
بیت‌کوین، لایت‌کوین، دوج‌کوین، مونرو
انرژی:بسیار بالا
امنیت:بسیار بالا
سرعت (TPS):کم (۷–۳۰)
PoS
Proof of Stake
اتریوم (پس از Merge)، کاردانو، آوالانچ، پولکادات
انرژی:بسیار پایین
امنیت:بالا
سرعت (TPS):متوسط (۱۰۰–۱۰۰۰)
DPoS
Delegated Proof of Stake
ایاس (EOS)، ترون، استیم
انرژی:بسیار پایین
امنیت:متوسط
سرعت (TPS):بالا (هزاران)
PoH
Proof of History
سولانا
انرژی:پایین
امنیت:متوسط
سرعت (TPS):بسیار بالا (۶۵٬۰۰۰+)
PoA
Proof of Authority
بایننس اسمارت چین، گnosis چین
انرژی:بسیار پایین
امنیت:متوسط (متمرکز)
سرعت (TPS):بالا

تحمل خطای بیزانس (BFT) و نهایی بودن

Byzantine Fault Tolerance (BFT): توانایی یک شبکه برای ادامه‌ی کار در حضور نودهای مخرف (خائن). یک شبکه BFT قوی می‌تواند تا یک‌سوم نودهای مخرف را تحمل کند. Tendermint، PBFT، HotStuff از الگوریتم‌های BFT معروف‌اند. PoW بیت‌کوین نیز نوعی BFT است اما با مدل احتمالی.

نهایی بودن احتمالی (Probabilistic Finality): در بیت‌کوین و PoW، تراکنش هرگز «قطعاً» نهایی نمی‌شود — اما هر بلوک جدید که اضافه می‌شود، احتمال برگشت را به‌صورت نمایی کاهش می‌دهد. بعد از ۶ بلوک (حدود ۱ ساعت)، احتمال برگشت عملاً صفر است. این «قاعده‌ی ۶ تأییدیه» استاندارد بیت‌کوین است.

نهایی بودن قطعی (Absolute Finality): در PoS مدرن (مثل اتریوم و کازماس)، تراکنش بعد از یک نقطه‌ی مشخص قطعاً نهایی می‌شود. حتی اگر ۵۱٪ شبکه حمله کنند، نمی‌توانند آن را برگردانند. در اتریوم این زمان ۲ epoch (حدود ۱۳ دقیقه) است.

اهمیت: نهایی بودن قطعی برای کاربردهای مالی حیاتی است. اگر صرافی دریافت کند که BTC کاربر را در ۱ تأییدیه اعلام می‌کند، ممکن است آن تراکنش در حملات reorg برگردد. نهایی بودن قطعی این ریسک را حذف می‌کند.

ادغام اتریوم (The Merge)

بزرگ‌ترین رویداد در تاریخ مکانیزم‌های اجماع، «The Merge» (ادغام) اتریوم بود. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲، اتریوم موفق شد شبکه‌ی اصلی خود را از PoW به PoS منتقل کند — بزرگ‌ترین تغییر معماری در تاریخ بلاکچین.

چرا مهم است؟ راهنمای ادغام اتریوم را ببینید. به‌طور خلاصه: مصرف انرژی ۹۹٫۹۵٪ کاهش یافت (از ~۱۱۲ تراوات‌ساعت به ~۰٫۰۱)، تورم عرضه‌ی ETH کاهش یافت (ETH اکنون گاهی deflationary است)، و راه برای shard chains و راه‌حل‌های مقیاس‌پذیری باز شد.

چالش‌ها: تمرکز استیکینگ (Lido بیش از ۳۰٪ سهام را دارد)، ریسک مرکزسازی ولیدیتورها (Coinbase، Binance، Kraken سهم بزرگی دارند)، و ظهور ماین‌های سابق اتریوم که به شبکه‌های دیگر (مثل Ethereum Classic و Ravencoin) مهاجرت کردند.

بحث محیط‌زیستی

بزرگ‌ترین انتقاد به PoW، مصرف انرژی آن است. بیت‌کوین سالانه حدود ۱۵۰ تراوات‌ساعت مصرف می‌کند — معادل مصرف کشور لهستان یا آرژانتین. این موضوع باعث شده نهادهای مالی (مثل تسلا که در ۲۰۲۱ پرداخت با بیت‌کوین را تعطیل کرد) و دولت‌ها (چین که ماینینگ را ممنوع کرد) بیت‌کوین را نقد کنند.

دفاع بیت‌کوین: حامیان PoW استدلال می‌کنند که ۵۰٪+ انرژی بیت‌کوین از منابع تجدیدپذیر است، و ماینرها انرژی مازاد (curtailed energy) را مصرف می‌کنند که در غیر این صورت هدر می‌رفت. همچنین باید با مصرف بانک‌های سنتی و صنعت طلا مقایسه شود.

روند به PoS: اکثر بلاکچین‌های جدید (سولانا، کاردانو، آوالانچ، نِر، آپتوس) از ابتدا PoS را انتخاب کرده‌اند. این روند به‌نظر می‌رسد ادامه‌دار باشد — دایره‌المعارف را برای اصطلاحات بیشتر ببینید.

مکانیزم‌های اجماع و ایران

برای کاربران ایرانی، درک مکانیزم‌های اجماع چندین کاربرد عملی دارد:

۱. ماینینگ PoW در ایران: ایران به‌دلیل برق ارزان، یکی از مقاصد اصلی ماینینگ بیت‌کوین بوده است. در سال‌های اخیر، دولت ایران ماینینگ صنعتی را با مجوز قانونی کرده اما ماینینگ خانگی غیرقانونی است — راهنمای ماینینگ. برق ماینینگ در تابستان به‌دلیل قطعی برق چالش‌برانگیز است.

۲. استیکینگ PoS: کاربران ایرانی می‌توانند با استیکینگ ETH، ADA، AVAX و... درآمد غیرفعال کسب کنند. اما باید مراقب صرافی‌های متمرکز باشید (ممکن است حساب ایرانی‌ها را مسدود کنند). بهتر است از استخرهای غیرمتمرکز مثل Lido یا Rocket Pool استفاده کنید — راهنمای استیکینگ و راهنمای استیکینگ نقدشونده.

۳. دیفای و حاکمیت: بسیاری از پروتکل‌های دیفای از مکانیزم‌های حاکمیت مشابه اجماع استفاده می‌کنند. برای مشارکت، راهنمای دیفای و راهنمای حاکمیت غیرمتمرکز را ببینید.

۴. اوراکل‌ها و BFT: پروتکل‌های دیفای به اوراکل‌های BFT (مثل Chainlink) وابسته‌اند — راهنمای اوراکل‌ها. خرابی اوراکل می‌تواند کل پروتکل را به خطر بیندازد.

۵. انتخاب بلاکچین: اگر کارمزد پایین و سرعت بالا می‌خواهید، بلاکچین‌های PoS/DPoS (مثل سولانا، ترون، BSC) مناسب‌ترند. اگر امنیت حداکثری می‌خواهید، بیت‌کوین با PoW بهترین است. هرگز سرمایه‌ی بزرگ را روی بلاکچین‌های کوچک با حاکمیت ناشناس نگه ندارید.

سوالات متداول

مکانیزم اجماع (Consensus) چیست؟▾

مکانیزم اجماع روشی است که نودهای یک شبکه‌ی غیرمتمرکز برای توافق روی وضعیت واحد بلاکچین از آن استفاده می‌کنند. چون هیچ سرور مرکزی وجود ندارد، هزاران نود باید روی اینکه کدام تراکنش‌ها معتبرند و به چه ترتیبی ثبت می‌شوند، توافق کنند. مکانیزم‌های معروف: اثبات کار (PoW) در بیت‌کوین، اثبات سهام (PoS) در اتریوم، اثبات تاریخ (PoH) در سولانا. بدون مکانیزم اجماع، بلاکچین از کار می‌افتد.

تفاوت PoW و PoS در چیست؟▾

در اثبات کار (PoW)، ماینرها با حل معماهای ریاضی (هش) بلوک جدید می‌سازند — این کار به قدرت محاسباتی و انرژی زیاد نیاز دارد (مثل بیت‌کوین). در اثبات سهام (PoS)، ولیدیتورها بر اساس مقدار توکنی که قفل کرده‌اند (استیک) انتخاب می‌شوند — این روش بسیار کم‌مصرف‌تر است (مثل اتریوم پس از ادغام). PoW امن‌تر و غیرمتمرکزتر است اما کندتر و پر‌مصرف‌تر. PoS سریع‌تر و سازگار با محیط‌زیست است اما به سمت تمرکز گرایش دارد.

مسئله‌ی ژنرال‌های بیزانس چیست؟▾

مسئله‌ی ژنرال‌های بیزانس یک مسئله‌ی کلاسیک در علوم کامپیوتر است: چند ژنرال ارتش را محاصره کرده‌اند و باید روی حمله یا عقب‌نشینی توافق کنند، اما برخی ژنرال‌ها ممکن است خائن باشند و پیام نادرست بفرستند. چگونه می‌توان در حضور خائن‌ها به توافق رسید؟ بلاکچین نیز همین مسئله را دارد: نودها ممکن است مخرب باشند. مکانیزم‌های اجماع مثل PoW و PBFT راه‌حل‌هایی برای تحمل خطای بیزانس (BFT) ارائه می‌دهند — تا زمانی که بیش از دو سوم نودها صادق باشند، شبکه امن می‌ماند.

چرا اتریوم از PoW به PoS مهاجرت کرد؟▾

اتریوم در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ در رویداد «The Merge» از PoW به PoS مهاجرت کرد. دلایل اصلی: ۱) کاهش مصرف انرژی ۹۹٫۹۵ درصدی — از حدود ۱۱۲ تراوات‌ساعت در سال به ۰٫۰۱ تراوات‌ساعت. ۲) امکان راه‌اندازی شاردینگ و راه‌حل‌های مقیاس‌پذیری. ۳) کاهش تورم عرضه‌ی ETH (EIP-1559 و نرخ صدور پایین‌تر). این مهاجرت بزرگ‌ترین تغییر معماری در تاریخ بلاکچین بود — برای جزئیات راهنمای ادغام اتریوم را ببینید.

نهایی بودن (Finality) در بلاکچین چیست؟▾

نهایی بودن یعنی تراکنشی دیگر قابل برگشت یا تغییر نیست. دو نوع داریم: نهایی بودن احتمالی (Probabilistic) مثل بیت‌کوین — هر بلوک جدید، احتمال برگشت تراکنش‌های قبلی را کاهش می‌دهد و بعد از ۶ بلوک عملاً غیرممکن می‌شود. نهایی بودن قطعی (Absolute) مثل اتریوم PoS یا Cosmos — بعد از یک نقطه‌ی مشخص، تراکنش قطعاً نهایی می‌شود و حتی با ۵۱٪ حمله هم قابل برگشت نیست. نهایی بودن قطعی برای کاربردهای مالی مهم است، اما پیچیدگی بیشتری دارد.

جمع‌بندی

مکانیزم‌های اجماع قلب تپنده‌ی هر بلاکچین‌اند. بدون آن‌ها، توافق بین نودهای غیرمتمرکز غیرممکن است. مسئله‌ی ژنرال‌های بیزانس چارچوب نظری را فراهم کرد و ساتوشی ناکاموتو با PoW بیت‌کوین، آن را عملی کرد.

PoW (بیت‌کوین) امن‌ترین است اما انرژی‌بر. PoS (اتریوم پس از Merge، کاردانو) کم‌مصرف‌تر و سریع‌تر است اما به تمرکز گرایش دارد. DPoS (EOS، ترون) سریع اما متمرکزتر است. PoH (سولانا) سریع‌ترین است. PoA (BSC) برای شبکه‌های متمرکز مناسب است. هر کدام بسته به نیاز شبکه، متفاوت‌اند.

ادغام اتریوم (The Merge) در سپتامبر ۲۰۲۲ نقطه‌ی عطفی بود — اکنون اکثر بلاکچین‌های جدید PoS را انتخاب می‌کنند. برای کاربران ایرانی، درک این مفاهیم به انتخاب بلاکچین مناسب، ماینینگ و استیکینگ کمک می‌کند. برای ادامه‌ی مسیر، راهنمای بلاکچین، راهنمای ماینینگ، راهنمای استیکینگ و دایره‌المعارف را ببینید.